Nieskategoryzowane - Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Sztumie

1. Do zadań własnych gminy należy w szczególności tworzenie systemu przeciwdziałania przemocy domowej, w tym:
   • opracowanie i realizacja gminnego programu przeciwdziałania przemocy domowej oraz ochrony ofiar przemocy domowej;
   • prowadzenie poradnictwa i interwencji w zakresie przeciwdziałania przemocy domowej
     w szczególności poprzez działania edukacyjne służące wzmocnieniu opiekuńczych i wychowawczych kompetencji rodziców w rodzinach zagrożonych przemocą domową;
   • zapewnienie osobom dotkniętym przemocą domową miejsc w ośrodkach wsparcia:
   • tworzenie zespołów interdyscyplinarnych.
     
     
2. Do zadań własnych powiatu należy w szczególności:
   
   • opracowanie i realizacja powiatowego programu przeciwdziałania przemocy domowej oraz ochrony ofiar przemocy domowej;
   • opracowanie i realizacja programów służących działaniom profilaktycznym mającym na celu udzielanie specjalistycznej pomocy, zwłaszcza w zakresie promowania i wdrożenia prawidłowych metod wychowawczych w stosunku do dzieci w rodzinach zagrożonych przemocą domową;
   • zapewnienie osobom dotkniętym przemocą domową miejsc w ośrodkach wsparcia;
   • zapewnienie osobom dotkniętym przemocą domową miejsc w ośrodkach interwencji kryzysowej.
     
     
3. Do zadań z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należą w szczególności:
   
   • tworzenie i prowadzenie specjalistycznych ośrodków wsparcia dla ofiar przemocy domowej;
   • opracowywanie i realizacja programów oddziaływań korekcyjno- edukacyjnych dla osób stosujących przemoc;
   • opracowywanie i realizacja programów psychologiczno-terapeutycznych dla osób stosujących przemoc domową;
   • wydawanie zaświadczeń o zgłoszeniu się osoby stosującej przemoc domową do uczestnictwa w programach oddziaływań korekcyjno- edukacyjnych oraz psychologiczno-terapeutycznych.

Przemoc jest zachowaniem, za które należy wziąć odpowiedzialność. Jednocześnie jest to zachowanie, które można zmienić przy odpowiednim wsparciu. Osoby, które dostrzegają u siebie problem z kontrolą złości, agresją lub zachowaniami przemocowymi, mogą skorzystać ze specjalistycznej pomocy.

Poniżej oferta bezpłatnej pomocy z jaką proponuje Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w Sztumie:

1. Program korekcyjno-edukacyjny
   Celem głównym programu jest niwelowanie zjawiska przemocy domowej oraz pomoc sprawcom
   w zaprzestaniu stosowania przemocy poprzez edukację.
   Program ten jest przeznaczony dla osób pełnoletnich (zarówno mężczyzn jaki i kobiet) stosujących przemoc domową.
   Adresatami wyżej wymienionego programu mogą być:
   • Osoby kierowane sądownie, skazani za przestępstwo z art. 207 §1 Kodeksu Karnego lub inne przeciwko rodzinie, opiece (ze stwierdzeniem sprawstwa przemocy), korzystający
     z warunkowego zawieszenia wykonywania kary pozbawienia wolności.
   • Osoby kierowane przez Zespół Interdyscyplinarny.
   • Osoby kierowane przez Policję, objęte procedurą Niebieskich Kart.
   • Osoby kierowane przez instytucje pomocy społecznej, organizacje pozarządowe i inne instytucje.
   • Osoby samodzielnie zgłaszające chęć uczestnictwa w programie.
     
     
2. Program psychologiczno-terapeutyczny
   Głównym celem niniejszego programu jest zmiana zachowań i postaw u osób stosujących przemoc domową oraz rozwijanie umiejętności samokontroli i rozwiązywania problemów bez stosowania przemocy
   Program psychologiczno-terapeutyczny jest adresowany do pełnoletnich osób (zarówno mężczyzn jaki i kobiet) stosujących przemoc domową, które:
   • ukończyły program korekcyjno-edukacyjny,
   • zgłaszają się samodzielnie, bądź są kierowane przez instytucje i podmioty,
   • nie uczestniczyły w programie korekcyjno-edukacyjnym, ale prezentują dużą świadomość i motywację do pracy nad poprawą relacji rodzinnych.
     
     
3. Pomoc Psychologiczna
   Możliwość skorzystania z indywidualnych konsultacji psychologicznych. Spotkania mają na celu:
   • rozpoznanie problemu przemocy,
   • określenie indywidualnych potrzeb wsparcia,
   • opracowanie planu zmiany,
   • skierowanie do odpowiednich form pomocy.
     
     
4. Możliwość uczestnictwa w grupie wsparcia dla osób stosujących przemoc domową

Jak sprawdzić, czy jesteś osobą doświadczającą przemocy domowej?

Przeczytaj poniższe pytania i zastanów się, czy zdarza się, że Twój/Twoja partner(ka):

• popycha Cię, policzkuje, uderza, szarpie?
• dusi Cię, kopie, obezwładnia, wykręca ręce?
• zwraca się do Ciebie w sposób poniżający i wulgarny, wyzywa Cię?
• zmusza do robienia rzeczy, które są dla Ciebie poniżające?
• czujesz presję do kontaktów seksualnych, na które nie masz ochoty?
• grozi, że pozbawi Cię wszystkiego (np. dzieci, rodziny, pieniędzy, domu)?
• grozi, że zrobi Tobie i Twoim bliskim krzywdę?
• zabiera Ci pieniądze lub ogranicza Twoje wydatki?
• odmawia przekazywania środków finansowych na utrzymanie dzieci?

Jeśli odpowiedziała(e)ś twierdząco chociaż na jedno pytanie, istnieje duże ryzyko, że doznajesz przemocy ze strony bliskiej osoby. Przemoc domowa to poważny problem, który wymaga profesjonalnej pomocy. Warto omówić swoją sytuację ze specjalistą, np. psychologiem, lekarzem, pracownikiem socjalnym.

Co możesz zrobić, kiedy doświadczasz przemocy domowej?

• Porozmawiaj z kimś komu ufasz – przełam milczenie. Zwróć się o pomoc do przyjaciół, rodziny, sąsiadów. Nie wstydź się. Za przemoc odpowiedzialny jest ten kto krzywdzi Ciebie nie Ty.
• Nie usprawiedliwiaj przemocy – nikt nie ma prawa Cię krzywdzić. Przemoc jest przestępstwem, na które należy reagować.
• Szukaj pomocy u specjalistów – zwróć się o pomoc do specjalistów zatrudnionych np. w Ośrodku Pomocy Społecznej, Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie.
• Wzywaj policję (997 lub 112) – w każdej sytuacji zagrożenia – za każdym razem domagaj się wypełnienia Niebieskiej Karty. Masz prawo do zapewnienia bezpieczeństwa.
• Uwierz, że masz siły, aby zmienić swoje życie – przy wsparciu specjalistów pokonasz przemoc
  i zapewnisz bezpieczeństwo i spokój dla siebie i swoich najbliższych.
• Stwórz swój plan bezpieczeństwa – plan bezpieczeństwa to indywidualnie opracowany, praktyczny plan działania, którego celem jest zwiększenie bezpieczeństwa osoby zagrożonej oraz jej dzieci – zarówno w trakcie trwania przemocy, jak i w sytuacji opuszczania sprawcy. Nie jest to dokument „tylko formalny”. To przede wszystkim konkretne kroki, które można podjąć w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia. Jest to plan, który odpowiada przede wszystkim na następujące pytania:
  • co zrobię, jeśli znów dojdzie do przemocy?
  • gdzie i do kogo mogę uciec?
  • kto mi pomoże?
  • jak ochronię dzieci i siebie?
  • jakie dokumenty/leki muszę zabrać ze sobie w trakcie ucieczki?
    

Pamiętaj!

Osobie doznającej przemocy domowej udziela się bezpłatnej pomocy, w szczególności w formie:

• poradnictwa psychologicznego, prawnego, socjalnego,
• interwencji kryzysowej i wsparcia,
• ochrony przed dalszym krzywdzeniem, przez uniemożliwienie osobie stosującej przemoc domową korzystania ze wspólnie zajmowanego mieszkania z osobą doznającą przemocy domowej oraz zakazanie kontaktowania się i zbliżania się do osoby doznającej przemocy domowej,
• zapewnienia osobie doznającej przemocy domowej bezpiecznego schronienia w specjalistycznym ośrodku wsparcia dla osób doznających przemocy domowej,
• badania lekarskiego w celu ustalenia przyczyn i rodzaju uszkodzeń ciała związanych z użyciem przemocy domowej oraz wydania bezpłatnego zaświadczenia lekarskiego w tym przedmiocie.
  

Osoby doświadczające przemocy domowej mają prawo do:

• skorzystać ze wsparcia w ramach procedury „Niebieskie Karty”,
• wezwać policję w sytuacji bezpośredniego zagrożenia zdrowia lub życia,
• udać się do placówki medycznej, jeśli doszło do obrażeń ciała,
• zawiadomić organy ścigania (policję lub prokuraturę) o podejrzeniu popełnienia przestępstwa,
• żądać odseparowania sprawcy przemocy poprzez wydanie np. nakazu natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania lub zakazu zbliżania się (art. 15aa ustawy o Policji).

Jaką pomoc można uzyskać w Powiatowym Centrum Pomocy Rodzinie w Sztumie?

• Pomoc psychologiczna.
• Wsparcie prawne.
• Wsparcie socjalne.
• Możliwość uczestnictwa w grupie wsparcia dla osób doświadczających przemocy domowej.
• Możliwość skorzystania z pomocy w formie pobytu w mieszkaniu treningowym.
• Wypełnienie formularza „Niebieska Karta”.

Długotrwałe doznawanie przemocy, wiąże się z poważnymi zmianami w psychice osoby jej doznającej. Skutki przemocy mają charakter nie tylko fizyczny, ale również psychologiczny, emocjonalny, a także objawiają się niechęcią do udziału w życiu społecznym.

Fizyczne skutki przemocy, są zwykle widoczne, co znacznie ułatwia rozpoznanie ofiary. Objawami przemocy fizycznej są między innymi, obrzęki twarzy, krwawe wybroczyny, podbiegnięcia oczu, siniaki na ramionach, plecach, na wewnętrznej stronie ud, w obrębie klatki piersiowej, otarcia, blizny, przypalenia, rany, złamania kości, przebarwienia na różnych częściach ciała, oraz wszelkie widoczne uszkodzenia ciała. Do objawów fizycznej przemocy należą także, trudności w swobodnym poruszaniu się, apatia, słaba zdolność koncentracji, regresja, reakcje kompulsywne, częste bóle głowy i brzucha, problemy z załatwianiem potrzeb fizjologicznych.

Do objawów emocjonalnych ofiar przemocy zalicza się m.in. stałe napięcie emocjonalne, wzmożona czujność, ciągłe uczucie stresu, niepokój, lęk, wzrost odporności na ból fizyczny, niska samoocena, poczucie braku akceptacji, alienacja, skłonność do izolacji, ciągły smutek, brak zdolności do okazywania pozytywnych reakcji, stany depresyjne, tiki nerwowe, wahania nastroju, problem akceptacji siebie.

Przemoc generuje również zmiany w życiu społecznym ofiary przemocy, poprzez np. nieufność wobec innych ludzi, nieumiejętność nawiązywania prawidłowych relacji, nieumiejętność nawiązania kontaktu, częste zmiany partnerów, częsty wzrost irytacji zachowaniami społeczeństwa, niekontrolowane wybuchy złości, wyuczona bezradność, niezaradność życiowa, spadek poczucia kompetencji. W przypadku dzieci doznających przemocy mogą być widoczne takie zachowania jak bójki, zobojętnienie na karę, brak dystansu wobec dorosłych, poczucie zależności, ucieczki z domu, absencja szkolna, niszczenie przedmiotów, drobne kradzieży, sięgania po używki.

Osoby długotrwale doznające przemocy są narażone na szereg zachowań, które niezauważone
i w porę niezdiagnozowane, mogą doprowadzić do nieodwracalnych skutków w psychice człowieka. Ofiara przemocy jest narażona na tkwienie w mechanizmach manipulacyjnych, z których bez pomocy specjalistów nie jest w stanie się wyrwać. Do takich schematów zachowań należą np.:

Mechanizm błędnego koła: tworzy swoistego rodzaju więzienie, z którego bardzo trudno wyjść. Jeden czynnik potęguje prawdopodobieństwo pojawienia się kolejnego. Poszczególne objawy wpływają na siebie i powodują nasilanie się stanu ofiary przemocy. Błędne koło sprawia, że występuje lęk przed lękiem, martwienie się o przyszłość i żal do przeszłości. Ofiarę dopadają różne fobie i inne nerwice.

Zespół stresu pourazowego (PTSD): stwierdza się u osób, które przeżyły traumatyczne wydarzenie np. gwałt, ciężkie pobicie, wypadek komunikacyjne, a także były świadkiem traumatycznego wydarzenia. Doświadczenie to powoduje powracające, natrętne i wywołujące cierpienie wspominanie u ofiary przemocy, tego zdarzenia, obejmujące obrazy i odczucia.

Wyuczona bezradność: oznacza stan, w którym człowiek oczekuje, że będą przydarzały mu się same negatywne zdarzenia i nie ma sposobu, by im zapobiec. Prowadzi to do negatywnej oceny samego siebie i poczucia, że jest się bezwartościowym człowiekiem. Przyczyny i objawy takiego stanu są bardzo podobne do zaburzeń nastroju i depresji.

Syndrom sztokholmski to mechanizm przetrwania: jest walką o życie. Pojawia się w sytuacjach skrajnie traumatycznych, jak podczas porwania, uwięzienia, bycia zakładnikiem, u osób wykorzystanych seksualnie, jeńców wojennych, członków sekty, ale również może pojawić się
w związkach miłosnych, opartych na dominacji jednego z partnerów. Skutki syndromu mogą występować długo po zakończeniu kryzysu. Objawy i symptomy syndromu sztokholmskiego to: pozytywne uczucia ofiary wobec sprawcy; zrozumienie przez ofiarę motywów i zachowań sprawcy
i podzielanie jego poglądów; pozytywne uczucia sprawcy względem ofiary; pomocne zachowania ofiary wobec sprawcy; negatywne uczucia ofiary wobec rodziny, przyjaciół, autorytetów próbujących ją ratować; niezdolność zaangażowania się w zachowania, które mogłyby doprowadzić do jej uwolnienia od sprawcy.

Niektóre skutki przemocy są trudne w rozpoznaniu jednak odpowiednia obserwacja psychologiczna
i szybka interwencja specjalistów są w stanie przerwać mechanizmy, którym poddała się osoba doznająca przemocy. Nie zawsze jesteśmy w stanie zapobiec powstawaniu przemocy, ale jako specjaliści możemy, zadbać o odpowiednią opiekę zarówno dla osób ją stosujących jak i osób jej doznających.

Osobą doznającą przemocy domowej, może być każda osoba:

• żona/mąż, także w przypadku gdy małżeństwo ustało lub zostało unieważnione,
• rodzice, dziadkowie, pradziadkowie,
• rodzeństwo i ich małżonkowie,
• dzieci, wnuki,
• osoby pozostające w stosunku przysposobienia,
• osoby pozostające, obecnie lub w przeszłości, w trwałej relacji uczuciowej lub fizycznej, niezależnie od wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania,
• małoletnie dzieci.

Osoba stosująca przemoc domową – jest to osoba pełnoletnia, która dopuszcza się przemocy domowej wobec osoby/osób, o których mowa wyżej.

Świadek przemocy domowej – należy przez to rozumieć osobę, która posiada wiedzę na temat stosowania przemocy domowej lub widziała akt przemocy domowej.

Osobą doznającą przemocy domowej może być również osoba małoletnia będąca świadkiem przemocy wobec osób/osoby o których/której mowa w pierwszym akapicie.