Długotrwałe doznawanie przemocy, wiąże się z poważnymi zmianami w psychice osoby jej doznającej. Skutki przemocy mają charakter nie tylko fizyczny, ale również psychologiczny, emocjonalny, a także objawiają się niechęcią do udziału w życiu społecznym.
Fizyczne skutki przemocy, są zwykle widoczne, co znacznie ułatwia rozpoznanie ofiary. Objawami przemocy fizycznej są między innymi, obrzęki twarzy, krwawe wybroczyny, podbiegnięcia oczu, siniaki na ramionach, plecach, na wewnętrznej stronie ud, w obrębie klatki piersiowej, otarcia, blizny, przypalenia, rany, złamania kości, przebarwienia na różnych częściach ciała, oraz wszelkie widoczne uszkodzenia ciała. Do objawów fizycznej przemocy należą także, trudności w swobodnym poruszaniu się, apatia, słaba zdolność koncentracji, regresja, reakcje kompulsywne, częste bóle głowy i brzucha, problemy z załatwianiem potrzeb fizjologicznych.
Do objawów emocjonalnych ofiar przemocy zalicza się m.in. stałe napięcie emocjonalne, wzmożona czujność, ciągłe uczucie stresu, niepokój, lęk, wzrost odporności na ból fizyczny, niska samoocena, poczucie braku akceptacji, alienacja, skłonność do izolacji, ciągły smutek, brak zdolności do okazywania pozytywnych reakcji, stany depresyjne, tiki nerwowe, wahania nastroju, problem akceptacji siebie.
Przemoc generuje również zmiany w życiu społecznym ofiary przemocy, poprzez np. nieufność wobec innych ludzi, nieumiejętność nawiązywania prawidłowych relacji, nieumiejętność nawiązania kontaktu, częste zmiany partnerów, częsty wzrost irytacji zachowaniami społeczeństwa, niekontrolowane wybuchy złości, wyuczona bezradność, niezaradność życiowa, spadek poczucia kompetencji. W przypadku dzieci doznających przemocy mogą być widoczne takie zachowania jak bójki, zobojętnienie na karę, brak dystansu wobec dorosłych, poczucie zależności, ucieczki z domu, absencja szkolna, niszczenie przedmiotów, drobne kradzieży, sięgania po używki.
Osoby długotrwale doznające przemocy są narażone na szereg zachowań, które niezauważone
i w porę niezdiagnozowane, mogą doprowadzić do nieodwracalnych skutków w psychice człowieka. Ofiara przemocy jest narażona na tkwienie w mechanizmach manipulacyjnych, z których bez pomocy specjalistów nie jest w stanie się wyrwać. Do takich schematów zachowań należą np.:
Mechanizm błędnego koła: tworzy swoistego rodzaju więzienie, z którego bardzo trudno wyjść. Jeden czynnik potęguje prawdopodobieństwo pojawienia się kolejnego. Poszczególne objawy wpływają na siebie i powodują nasilanie się stanu ofiary przemocy. Błędne koło sprawia, że występuje lęk przed lękiem, martwienie się o przyszłość i żal do przeszłości. Ofiarę dopadają różne fobie i inne nerwice.
Zespół stresu pourazowego (PTSD): stwierdza się u osób, które przeżyły traumatyczne wydarzenie np. gwałt, ciężkie pobicie, wypadek komunikacyjne, a także były świadkiem traumatycznego wydarzenia. Doświadczenie to powoduje powracające, natrętne i wywołujące cierpienie wspominanie u ofiary przemocy, tego zdarzenia, obejmujące obrazy i odczucia.
Wyuczona bezradność: oznacza stan, w którym człowiek oczekuje, że będą przydarzały mu się same negatywne zdarzenia i nie ma sposobu, by im zapobiec. Prowadzi to do negatywnej oceny samego siebie i poczucia, że jest się bezwartościowym człowiekiem. Przyczyny i objawy takiego stanu są bardzo podobne do zaburzeń nastroju i depresji.
Syndrom sztokholmski to mechanizm przetrwania: jest walką o życie. Pojawia się w sytuacjach skrajnie traumatycznych, jak podczas porwania, uwięzienia, bycia zakładnikiem, u osób wykorzystanych seksualnie, jeńców wojennych, członków sekty, ale również może pojawić się
w związkach miłosnych, opartych na dominacji jednego z partnerów. Skutki syndromu mogą występować długo po zakończeniu kryzysu. Objawy i symptomy syndromu sztokholmskiego to: pozytywne uczucia ofiary wobec sprawcy; zrozumienie przez ofiarę motywów i zachowań sprawcy
i podzielanie jego poglądów; pozytywne uczucia sprawcy względem ofiary; pomocne zachowania ofiary wobec sprawcy; negatywne uczucia ofiary wobec rodziny, przyjaciół, autorytetów próbujących ją ratować; niezdolność zaangażowania się w zachowania, które mogłyby doprowadzić do jej uwolnienia od sprawcy.
Niektóre skutki przemocy są trudne w rozpoznaniu jednak odpowiednia obserwacja psychologiczna
i szybka interwencja specjalistów są w stanie przerwać mechanizmy, którym poddała się osoba doznająca przemocy. Nie zawsze jesteśmy w stanie zapobiec powstawaniu przemocy, ale jako specjaliści możemy, zadbać o odpowiednią opiekę zarówno dla osób ją stosujących jak i osób jej doznających.